Η παράταξή μας από την αρχή της εισόδου της χώρας στο μηχανισμό στήριξης είχε εκφράσει δημόσια την αντίθεσή της ,τασσόμενη κατά του μνημονίου.

Πιστεύαμε και πιστεύουμε ότι οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν ήσαν σε λάθος κατεύθυνση και το σημαντικότερο, έγιναν κάτω από το κράτος των έξωθεν πιέσεων ως μοναδική επιλογή, ενώ έπρεπε να γίνει σκληρή διαπραγμάτευση με τους δανειστές μας, με όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας ομόθυμες και αλληλέγγυες, για να επιτευχθεί το καλλίτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Κάποιοι θεωρούν τις παρατάξεις ως υποκατάστημα των πολιτικών κομμάτων αρνούμενοι να είναι πρωτοπόροι στο οικονομικό γίγνεσθαι της χώρας.

Η παράταξή μας έχει  την ανεξάρτητη συνδικαλιστική της  πορεία ,με τις θέσεις της, που προφανώς ενοχλούν την εκάστοτε πολιτική εξουσία, γιατί εμείς έχουμε άλλο ρόλο από αυτόν των Υπουργικών γραφείων.

Μέλημα λοιπόν όλων μας ,αδιακρίτως ,πρέπει να είναι:

Η υπέρβαση του μνημονίου,

Η ανάπτυξη της χώρας,

Η συστράτευση όλων των παραγωγικών  και κοινωνικών δυνάμεων για την αντιμετώπιση  της κρίσης

Η παραμονή της χώρας στο ευρώ και στην Ευρώπη.

Σεβόμασταν και σεβόμαστε τις θέσεις των άλλων παρατάξεων, θεωρώντας ότι οι μηδενισμοί, η αλαζονεία, οι προκλήσεις και ότι αθροίζεται στην αρνητική δράση όχι μόνο δεν βοηθά σε τίποτε το θετικό ,αλλά αντίθετα συντηρεί τη  γκρίνια που οδηγεί στην αποσύνθεση.

Είναι λογικό και αναγκαίο  ο καθένας να έχει τις απόψεις του.

Η ορθότητα όμως αυτών κρίνεται πάντα από το αποτέλεσμα και όχι από τις προθέσεις.

Πρέπει λοιπόν να τεθούν ευθέως ζητήματα που έχουν να κάνουν τόσο  με τα εσωτερικά δεδομένα όσο και τα δεδομένα της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές μας.

Μας τελείωσαν όμως οι καλές προθέσεις και το ζητούμενο για όλους μας ,αφού διαχειριζόμαστε δημόσια πράγματα , είναι το αποτέλεσμα.

Προϋπόθεση  για την ανασυγκρότηση της οικονομίας της χώρας, είναι η ύπαρξη κοινωνικής συνοχής .

Για να υπάρχει όμως κοινωνική συνοχή πρέπει:

Να μην υπάρξουν νέοι φόροι και να μειωθούν οι επιβληθέντες

Να μην γίνουν άλλες περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις

Να ληφθούν άμεσα μέτρα για τους ανέργους , με προτεραιότητα στους οικογενειάρχες.

Να γίνουν δραστικές παρεμβάσεις:

  • για την αντιμετώπιση της ακρίβειας
  • την ανακούφιση των υπερχρεωμένων νοικοκυριών
  • για λύσεις στην αποπληρωμή  όλων των  δανείων και κύρια των στεγαστικών δανείων για την αγορά Α΄ κατοικίας, (κούρεμα, επιμήκυνση, μείωση επιτοκίων κλπ.)
  • την καθολική υγειονομική προστασία όλων των Ελλήνων

Στη χώρα υπάρχει έλλειμμα Δημόσιας Διοίκησης, χωρίς να ευθύνονται γι΄ αυτό οι εργαζόμενοι, που το γεννάει και το αναπαράγει το έλλειμμα πολιτικής διοίκησης.

Οι πελατειακές σχέσεις έχουν διαλύσει τις Κρατικές υπηρεσίες .

Το φορολογικό σύστημα της χώρας έχει καταντήσει κουρελόχαρτο , αφού αντί να γίνεται συνείδηση του λαού, καθημερινά αποδυναμώνεται, από την προχειρότητα , τις σκοπιμότητες , την αντιφατικότητα, την απουσία ανταποδοτικότητας και κύρια την παντελή απουσία κοινωνικότητας και έχει οδηγήσει το λαό στην αδιαφορία, για την απόδοση των φόρων, αφού αυτό που τον  ενδιαφέρει είναι η επιβίωσή του, διότι δεν έχει δείγματα ανταποδοτικότητας ούτε κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η σύγκρουση μνημόνιο – αντιμνημόνιο, ευρώ-δραχμή, δεν μειώνει τα ελλείμματα και καταδείχνει ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας,  δεν διαχειρίζεται την  πραγματικότητα.

Ο σκληρός πολιτικός ανταγωνισμός δεν δίνει λύσεις και τα προβλήματα παραμένουν στο ακέραιο, τα ελλείμματα την επομένη μέρα θα είναι υπαρκτά και θα χρειάζονται αντιμετώπιση.

Πάντως, αυτά που δημιουργεί η απόγνωση  θα είναι απρόβλεπτα, αφού η  ανασφάλεια που νιώθει ο Έλληνας και η εξαθλίωση  δεν τον δραστηριοποιούν.

Η παλιές όμως ιδέες, δεν μπορούν να γεννήσουν νέους ηγέτες, που να προσεγγίσουν και να εκφράσουν τη σημερινή πραγματικότητα, το σημερινό πρόβλημα.

Το πρόβλημα της Ευρώπης είναι, ότι έχει ένα νόμισμα και 27 διαφορετικές οικονομίες.

Αυτό σημαίνει ότι το νόμισμα θα βρίσκεται συνεχώς σε κρίση, αν δεν υπάρξουν πολιτικές που να ρυθμίζουν θέματα κοινωνικής συνοχής και αλληλεγγύης, θέματα πολιτισμικής και θρησκευτικής συμπεριφοράς που σε πολλές περιπτώσεις διαφοροποιούν την <<κοινωνική πειθαρχία>> και δεσμεύουν  πολιτικές ηγεσίες.

Πως λοιπόν  θα ενωθούν και θα συνυπάρξουν  με το ευρώ, 27 οικονομίες οι οποίες είναι διαφορετικές?

Οφείλει λοιπόν κάποια στιγμή η Ευρώπη να σκεφτεί με άλλους όρους και εμείς να κατανοήσουμε ότι  κοινωνική συνοχή και Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη μπορούν να υπάρχουν, αφού εγκαταλείψουμε τον στερεότυπα ευκαιριακό τρόπο σκέψης, που αγνοεί τους λαούς της Ευρώπης.

Το πρόβλημα επομένως είναι πολιτικό.

Οι τεχνοκράτες προσεγγίζουν τα θέματα διαχειριστικά και ορισμένοι <<φιλόσοφοι>> βερμπαλιστικά , αφήνοντας στην άκρη την πολιτική προσέγγιση.

Αυτό όμως που έχει σημασία  είναι η πολιτική κουλτούρα και μια συγκεκριμένη λογική διαμόρφωσης των σχέσεων της  κοινωνίας , με το κράτος και την οικονομία.

Η συνεχώς καταγγελλόμενη, αλλά ποτέ ελεγχόμενη, φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, είναι οργανικά συνδεδεμένη με τη νομικά κατοχυρωμένη φοροασυλία.

Αυτή η σύνδεση φοροασυλίας – φοροδιαφυγής αναπαράγει και αυξάνει την παραοικονομία.

Έτσι ζούμε την  πρωτοφανή ένταση των περικοπών των μισθών και  των συντάξεων και την αύξηση της φορολογίας μισθωτών και συνταξιούχων, οι οποίοι, έτσι και αλλιώς, συγκροτούν το  μόνιμο σώμα των φορολογούμενων, όπως και τη δραματική συρρίκνωση των δημοσίων επενδύσεων που  περιόρισαν, ήδη, το πρωτογενές έλλειμμα με αποτέλεσμα όμως, την περαιτέρω ύφεση της οικονομίας.

Η ανεργία και η εξαθλίωση μισθωτών και συνταξιούχων οδηγεί σε κοινωνικές εντάσεις, οι οποίες δημιουργούν  πρόσφορο έδαφος στην ξενοφοβία και τα λαϊκίστικα ιδεολογήματα που προαγάγουν τη λογική του όχλου και μιας ιδιαίτερα επικίνδυνης  βίας.

Η επιστροφή στη δραχμή προφανώς συντηρείται  από τις δυνάμεις διάσωσης του πελατειακού συστήματος.

Οι θιασώτες  της δραχμής  δε στοχεύουν  μόνο, σε μια άτακτη χρεοκοπία και πολλαπλή υποτίμηση της δραχμής, αλλά και στην εξαγορά υποτιμημένης δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας με κεφάλαια σε ευρώ που έχουν εξαχθεί στο εξωτερικό.

Επιπλέον, η δίνη της ύφεσης, το άγνωστο μέλλον της πορείας της χώρας, η δέσμευση των κεφαλαίων των διασωστικών πακέτων στην αποπληρωμή των δανειστών, η κατάρρευση των δημοσίων και ιδιωτικών επενδύσεων και η έλλειψη παραγωγικής υποδομής οδηγούν στην παράλυση κάθε παραγωγικής πρωτοβουλίας.

Είναι λοιπόν , άμεση  ανάγκη για:

Εθνικό φορολογικό σύστημα.

Απλούστευση της νομοθεσίας που αφορά στην επενδυτική και παραγωγική επιχειρηματική δραστηριότητα.

Εξορθολογισμό της οργάνωσης της Δημόσιας Διοίκησης και της στελέχωσής της.

Αναδιάρθρωση και αναπροσαρμογή της γεωργικής παραγωγής, με τη στήριξη μικρών παραγωγικών καινοτόμων μονάδων, ώστε να καταστεί η γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή ανταγωνιστική.

Διαμόρφωση στρατηγικών παραγωγικών επενδύσεων σε ανταγωνιστικά προϊόντα και στο χώρο των εναλλακτικών πηγών ενέργειας.

Σύνδεση των επιχειρήσεων με καινοτόμες διαδικασίες.

Συνέχιση της προσπάθειας εκσυγχρονισμού των υποδομών: λιμάνια, αεροδρόμια, οδικό δίκτυο, σιδηροδρομικό δίκτυο, τουριστικές υποδομές, κλπ.

Αναπροσδιορισμό  της στρατηγικής άμυνας της χώρας και περιορισμό  του κόστους των εξοπλισμών.

Η άνευ προηγουμένου ύφεση στην Ελλάδα σε συνδυασμό με την προοπτική για παγκόσμια ύφεση τον επόμενο χρόνο, πρέπει να γίνει ο καταλύτης για την Γερμανία να προχωρήσει στην μείωση του κόστους δανεισμού των χωρών που αυτή τη στιγμή δανείζονται με επιτόκια που δεν θα μπορέσουν στο μέλλον να εξυπηρετήσουν.

Επειδή  ο δείκτης κόστους εργασίας μειώνεται συνεχώς,

Κάθε επιχείρημα  λοιπόν για υψηλό κόστος εργασίας στην Ελλάδα δεν ισχύει.

Επομένως η έλλειψη ανταγωνιστικότητας δεν έχει να κάνει με τους μισθούς των εργαζομένων, αλλά η διάλυση των μισθών θα μας οδηγήσει σε πλήρη έλλειψη αγοραστικής δύναμης και τη συνέχιση της ύφεσης.

Οι αποκρατικοποιήσεις δεν μπορούν να γίνουν στις χρηματιστηριακές αποτιμήσεις.

Δεν έχει νόημα η ιδιωτικοποίηση οποιασδήποτε επιχείρησης αν δεν κερδίσει και ο πολίτης και το κράτος.

Πρέπει:

Να υπάρξει μέριμνα άμεσα με νομοθετική ρύθμιση για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά και τους ανέργους.

Να υπάρξει ένα  εθνικό σχέδιο παράλληλα με το ΕΣΠΑ, για τους 3 πυλώνες της Ελληνικής οικονομίας.

Οι τρεις τομείς που η Ελλάδα έχει στρατηγικό πλεονέκτημα είναι ο πρωτογενής τομέας, η ενέργεια και ο τουρισμός.

Να ενεργοποιηθούν σχέδια ενίσχυσης της ρευστότητας της Ελληνικής οικονομίας, με κίνητρα ,όπως ο επαναπατρισμός κεφαλαίων ΜΟΝΟ για επενδυτικούς σκοπούς, που δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας και συνδέεται  άρρηκτα με τη διαρκή απασχόληση κοκ.

Τα παραπάνω πρέπει να γίνουν κεντρικός πολιτικός στόχος , ώστε να πεισθούν οι δανειστές μας ότι  η βούληση του πολιτικού συστήματος της χώρας και των Ελλήνων,  είναι εκφρασμένη και κινείται σε τροχιά σύνθεσης , συνεννόησης και πολιτικής απόφασης ,ότι η χώρα μας είναι και παραμένει στην Ευρώπη και στην ευρωζώνη.

Η επόμενη μέρα της ελληνικής οικονομίας