ΕΛΛΑΔΑ  ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΡΙΣΗ

 Δεν αποτελεί υπερβολή, η εκτίμηση ότι η χώρα βρίσκεται σε τροχιά  πολιτικής και οικονομικής χρεοκοπίας.

Δυστυχώς η οικονομική  πραγματικότητα  της χώρας μας,  διαμορφώνεται, ακραία  δυσοίωνα αφού δεν υπάρχουν συγκεκριμένες εθνικές στρατηγικές, αλλά μόνο διαχείριση δεδομένων που δημιουργεί  η παγκοσμιοποίηση ως η κυρίαρχη παράμετρος  επηρεασμού των εθνικών οικονομιών.

Οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου πρέπει να εγκαταλείψουν την εποχή των ωραιοποιήσεων και των σκοπιμοτήτων  και να υπηρετήσουν την εποχή του πολιτικού ρεαλισμού, αν θέλουν να είναι αξιόπιστες.

Θα πρέπει να αντιληφθούν έστω και τώρα, πριν είναι αργά, ότι η αποκλεισμένη κοινωνία μεγαλώνει επικίνδυνα και η συμπεριφορά της. πέρα από την συνεχώς διογκούμενη εγκληματικότητα, δεν είναι προβλέψιμη.

Οι συντηρητικές δυνάμεις δεν μπόρεσαν να δώσουν βιώσιμες λύσεις στα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου.

Η κρίση αναδεικνύει τη χρεοκοπία του νεοφιλελεύθερου μοντέλου.

Διευρύνθηκαν  οι ανισότητες, υπονομεύτηκε η  κοινωνική συνοχή και οι συνέπειες στον αγώνα επιβίωσης των πολιτών είναι απρόβλεπτες, αφού το πολιτικό και οικονομικό σύστημα λειτούργησε με μοναδικό κριτήριο το κέρδος.

Ο «προστατευτισμός», επανέρχεται ως αντίδοτο του <<νέο-φιλελευθερισμού», που έχει αναπτυχθεί με την παγκοσμιοποίηση  για να υποσχεθεί εγγυήσεις και ασφάλεια σε μη δημοφιλείς κυβερνήσεις και σε τρομοκρατημένους λαούς.

Ούτε οι θιασώτες  του εμπορικού εθνικισμού (δηλαδή του προστατευτισμού), ούτε εκείνοι του <<νεοφιλελευθερισμού>>, μπορούν να εξηγήσουν την κατάρρευση και τη γενική αναξιοπιστία του «πιστεύω» τους, αλλά ούτε θέλουν να παραδεχτούν, ότι καμία οικονομία δεν μπορεί να αναπτύσσεται χωρίς στοιχεία της μιας ή της άλλης πρακτικής, η έξω από το κοινωνικό σύνολο.

 Οι πολιτικοί ηγέτες του κόσμου  θυμούνται το κράτος όταν χρεοκοπούν οι τραπεζίτες και  κωφεύουν και  κλείνουν τα μάτια τους στην πείνα στην ανεργία , τη φτώχεια.

Αυτή η αλήθεια δεν μπορεί να μείνει αναπάντητη από κανένα πολίτη, από το ζωντανό συνδικαλιστικό κίνημα από τους εναπομείναντες πολιτικούς οργανισμούς

Οικονομική ανάπτυξη δεν μπορεί να γίνει σε καθεστώς ασυδοσίας των αγορών, αλλά μέσα από συγκεκριμένους κανόνες.

Έχουμε λοιπόν όλοι υποχρέωση έναντι των παιδιών μας να καταγγείλουμε το  φαύλο χρηματοοικονομικό σύστημα και να εμποδίσουμε την ανάδυση μιας νέας οικονομικής τάξης, πιο ληστρικής από την προηγούμενη.

Κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει τούτες τις στιγμές  το μέγεθος της βίας που έρχεται.

Ο πολιτικός ρεαλισμός  είναι το μεγάλο ζήτημα που πρέπει να κυριαρχεί σε κάθε πολιτικό κόμμα σε κάθε πολιτική ομάδα, σε κάθε πολιτικό  και οικονομικό   αναλυτή , σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο.

Ο πολιτικός ρεαλισμός  έχει να κάνει με το άνοιγμα των θεσμών των  κρατών ώστε να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις της παγκόσμιας εποχής με τη διαχείριση των θεμάτων των μειονοτήτων, των ξένων, των περιθωριακών αλλά και την ίδια την πολιτική  Δημοκρατία και οικονομική Δημοκρατία .

Οι ηγεσίες της  πολιτικής μετριότητας και οι απολιτίκ  παρέες δεν είναι δυνατόν να διαχειριστούν τίποτε από τα παραπάνω, αλλά ούτε και να επιβάλλουν τις απόψεις τους στις κοινωνίες, γιατί έχουν βγει από την αμάθεια, την άγνοια την έλλειψη πληροφόρησης, με αποτέλεσμα να έχουν απαλλαγεί από το ένστικτο της υποταγής για επιβίωση.

Οποιαδήποτε επομένως  προσπάθεια για  να αποφευχθούν  εκρήξεις βίας λόγω  δυσαρέσκειας και  απογοήτευσης των σύγχρονων κοινωνιών, όχι μόνο δεν θα έχει αποτέλεσμα, αλλά θα έχει δραματικές εξελίξεις που θα οδηγήσει την ανθρωπότητα στη βαρβαρότητα, αν δεν αντιληφθούν οι ασκούντες την εξουσία ότι η πολιτική υποκρισία, η κερδοσκοπία, η φαυλότητα κλπ……μας τελείωσαν!!! 

Όλες οι Δημοκρατικές δυνάμεις πρέπει να ενώσουμε τη δράση μας, και τη φωνή μας ενάντια στον φιλελευθερισμό που χωρίς κανόνες και ηθική, μας απειλεί όλους, σε παγκόσμια κλίμακα.

Χρειάζεται πολιτική δράση και όχι πολιτική υποταγή, πολιτική δράση και απαίτηση για πραγματική Δημοκρατία.

Με απλά λόγια , αυτοί που λαμβάνουν τις αποφάσεις στο ΔΝΤ, οι οποίες επηρεάζουν αποφασιστικά την οικονομική πολιτική των αναπτυσσόμενων χωρών, είναι οι υπουργοί Οικονομικών και οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών.

Αυτοί δεν ενδιαφέρονται ούτε για την απασχόληση, ούτε για την ανάπτυξη, ούτε για την υγεία, ούτε για την παιδεία, ούτε για τo περιβάλλον.

Όλοι αυτοί υπερασπίζονται τα συμφέροντα των κεφαλαιούχων και αδιαφορούν για την κοινωνία στο σύνολό της.

Εδώ είναι και η ευθύνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δυστυχώς είναι αδρανής και ως εκ τούτου θεατής των εξελίξεων.

Τι λέει το πολιτικό σύστημα στις Κοινωνίες  της απελπισίας , του φόβου, της τρομοκρατίας?

Τι  λέει στους νέους που είναι γεμάτοι ενέργεια και θέληση να πετύχουν?

Ζούμε τη Φτώχεια των ιδεών , το φόβο της αλήθειας, τα πολλά παραμύθια , τα επαναστατικά τραγούδια., τα κενά περιεχομένου συνθήματα.

Η ακαδημαϊκή κοινότητα εκμεταλλεύεται το σύστημα και σιωπά.

Η ενημέρωση είναι αγορασμένη, αφού γίνεται από υπαλλήλους μεγαλοεπιχειρηματιών και όχι  από δημοσιογράφους, πλήν ελάχιστων εξαιρέσεων.

Έρχονται  όμως δύσκολες ημέρες για τους εργαζομένους για τους αγρότες για τους μικρομεσαίους, καθώς οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης θα πλήξουν τους πάντες.

Είναι φανερό ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση απειλεί εκατομμύρια επιχειρήσεις ανά τον κόσμο και θα έχει ως συνέπεια τις απολύσεις.

Αυτή η εξέλιξη έχει σοβαρές κοινωνικές επιπτώσεις, γιατί μεταφέρει το κόστος της κρίσης σε τμήματα του πληθυσμού που δεν είχαν καμία σχέση με τα αίτια που την προξένησαν.

Σ΄ αυτή τη χρονική περίοδο που  ο κόσμος  αντικρίζει ακόμα πιο έντονα το φάσμα της πείνας, οι εργαζόμενοι χάνουν συνεχώς όχι μόνο μέρος της αγοραστικής τους δύναμης, αλλά και θεμελιώδη δικαιώματά τους και  οδηγούνται βαθμιαία σε εργασιακό μεσαίωνα.

Τα συνδικάτα πρέπει να αναλάβουν δράση εγκαταλείποντας τη διαχειριστική λογική που τα κατάντησε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς και ανυπόληπτα στους εργαζόμενους.

Το Σ,Κ πρέπει να συσπειρώσει τις ενεργείς κοινωνικές δυνάμεις, τις δυνάμεις της εργασίας και της προόδου, απαλλαγμένο από λαϊκίστικες συμπεριφορές, στηριζόμενο σε αρχές και θέσεις που εκφράζουν την καθημερινότητα και δίνουν προοπτική για τη λύση των προβλημάτων αυτών που εκπροσωπούν.

Το Σ.Κ. δεν μπορεί  να καθοδηγείται από τα κάτω ως εκφραστής όχλου η συντεχνίας, αλλά να εμπνέει, να εκφράζει και να καθοδηγεί αυτό, ως πρωταγωνιστής, ως θεσμικός  εκφραστής ζητημάτων και όχι ως εκφραστής κομματικών επιλογών.

Ακόμη και τα <<ισχυρά>> συντεχνιακά συνδικάτα σήμερα βρίσκονται στη δίνη της κρίσης χωρίς να αντιλαμβάνονται την ανάγκη της ανατροπής, αφού δεν μπορούν να εξασφαλίσουν για τα μέλη τους, θεμελιώδη εργασιακά  και ασφαλιστικά δικαιώματα.

Που σημαίνει ότι πρέπει να αναδείξουμε το Κοινωνικό κράτος, τα χαρακτηριστικά,  την οργάνωση και  τη λειτουργία αυτού του κράτους, σε σύγχρονη βάση.

Διότι το Γενικό  κράτος έχει απαξιωθεί ως εργαλείο οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και έχει  υποθηκεύσει  το μέλλον της χώρας μας.

Αυτό δεν σημαίνει επιστροφή στον κρατισμό,  ο οποίος έχει αποτύχει ως μοντέλο  οικονομικής ανάπτυξης.

Οφείλουμε,  καταθέτοντας  την πρόταση αυτή στην κοινωνία  ως τη μοναδική πλέον λύση απέναντι στην ιδεολογία της ασυδοσίας και  της  κερδοσκοπίας να εξειδικεύσουμε προτάσεις για τη συγκρότηση του κοινωνικού κράτους.

Οφείλουμε  ως πολίτες και ως επιστήμονες να καταγγείλουμε:

Τους θιασώτες της παγκοσμιοποιημένης  αγοράς που  ανακάλυψαν ΤΩΡΑ το  κράτος, που ίδιοι διέλυσαν !!!

Την πολιτική και τους πολιτικούς των συνθημάτων. που  οδήγησαν στην αποπνευμάτωση, τη διάλυση ,την αποστροφή και την ιδιώτευση.

Την  άγρια φορολογία του λαού από την κυβέρνηση του Γ΄μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Πως αλήθεια θα πεισθούν οι πολίτες να πληρώνουν τους φόρους τους όταν η δημόσια περιουσία εκποιείται  με τόση θρασύτητα ???

Η  έλλειψη χρήματος δεν αντιμετωπίζεται με περικοπές μόνο δαπανών.

Αντιμετωπίζεται με ανάπτυξη, με τη δημιουργία πηγών εσόδων, με τη συμμετοχή των πολιτών στην πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, με τη συμμετοχή του λαού στην Εθνική προσπάθεια και στη διανομή του παραγόμενου πλούτου.

Όταν ο λαός είναι σε συνεχή αποκλεισμό ή ομηρία , όταν οι πόρτες της εξουσίας είναι ανοιχτές στην παραεξουσία που στηρίζει την κερδοσκοπία τότε ο λαός δεν πρόκειται να ενεργοποιηθεί, δεν πρόκειται να συναινέσει στην ανασυγκρότηση της χώρας

Αν οι πολιτικές  ηγεσίες δεν συνέλθουν και δεν συνετιστούν θα αντικρίζουμε  καθημερινά τραγικές εικόνες πείνας και ακραίας εγκληματικότητας.

Με πολιτική δράση απαντάμε στις λογικές της θολούρας και  των συνθημάτων.

Μόνο με πολιτικό σύστημα που στηρίζει  κοινωνία συνοχής και  ανθρώπινες  αξίες,  μπορούμε να μιλάμε πλέον σοβαρά για  οικονομική δημιουργία και οικονομική δημοκρατία.

Η χώρα έχει ανάγκη από επιχειρήσεις , οι Έλληνες από εργασία ,οι συνταξιούχοι θέλουν τη σύνταξή τους.

Αυτή είναι η συνταγματικά κατοχυρωμένη υποχρέωση του πολιτικού συστήματος της χώρας, έναντι της πατρίδας μας και των πολιτών.

Το κοινωνικό μίσος ,η οικονομική τρομοκρατία η πολιτική υποκρισία και ο αυταρχισμός ας αποτελέσουν κάποτε παρελθόν για την πολύπαθη πατρίδα μας.

Οκτώβρης 2016

Γ.Κ.Μ

 

 

 

Ελλάδα και Διεθνής Κρίση